ข้าพเจ้า นายเสือง พ้นภัย อายุ 78 ปี บ้านเรือนอยู่ใกล้สี่แยกปฐมพร ไม่ทราบเลยว่าจะเป็นโรคหัวใจ แข็งแรงดี ถางป่าตัดโค่นไม้ได้ เหมือนคนทำสวนทั่วๆไป จนเมื่อเช้าวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ขณะที่ข้าพเจ้าจะเข้าสวนรู้สึกว่าแน่นหน้าอกนิดหน่อย คิดว่าเป็นลม จึงละลายยาลมดื่มนิดหน่อย อาการรุนแรงขึ้น จึงละลายยาเพิ่ม อีกประมาณครึ่งแก้ว พอดื่มหมดอาการแน่นจุก เปลี่ยนเป็นเจ็บแปล๊บ ที่บริเวณหัวใจทันที เหงื่อแตกโชก เหมือนอาบน้ำ ลูกจึงรีบนำขึ้นรถยนต์ ไปโรงพยาบาลทันที ระหว่างทางการเจ็บรุนแรงมาก เหมือนใครเอาชะแลง หรือเสียมมาแซะงัดที่หัวใจ แต่มีผ่อนให้เป็นช่วงๆ คิดว่า ถ้าไม่ผ่อนให้เลยคงขาดใจตายแน่ๆ อาการต่อมารู้สึกชาที่ข้อศอกด้านซ้าย นิ้วมือซ้าย และใบหน้าซีกซ้ายทั้งแถบ ที่ริมฝีปากซีกซ้ายรู้สึกจะหนาเทอะทะ จึงบอกกับลูกว่า อาจเป็นอัมพาต ครึ่งซีกเข้าให้แล้ว เหงื่อก็ไหลไม่หยุดเหมือนอาบน้ำซู่ๆ แต่เคราะห์ดีมากที่ลูกได้รับนำข้าพเจ้า เข้าโรงพยาบาลประมาณว่าไม่ถึง 15 นาที สำหรับการเดินทาง จากรถยนต์ก็ถูกพยุงลงเปล เข้าห้องฉุกเฉินทันที เมื่อคุณหมอทราบอาการก็ให้ยาหลายเข็ม ข้าพเจ้าอาเจียน อาการดีขึ้นทันที อาการเจ็บหัวใจหายเป็นปลิดทิ้ง และไม่เจ็บอีกจนบัดนี้ ซึ่งล่วงมา 1 ปีเต็มๆ ข้าพเจ้ารู้สึกขณะนั้นว่า หายดีแล้ว หากกลับบ้านยังไหวเลย แต่พอบอกทางโรงพยาบาล จึงทราบว่าเกี่ยวกับหัวใจ ห้ามลุกนั่งหรือลงจากเตียงต้องอยู่ในห้อง ICU และทราบต่อมาว่า เส้นเลือดหัวใจอุดตัน พอได้ยาละลายลิ่มเลือดได้รวดเร็วทันท่วงที กล้ามเนื้อหัวใจก็ไม่ชอกช้ำ จึงหายเป็นปกติได้ คิดว่าถ้าไปโรงพยาบาลช้า ผลกระทบต่อกล้ามเนื้อหัวใจ ซึ่งเป็นตัวสำคัญในการทำงานของหัวใจ อาจมีอันเป็นไป แล้วผลจะเป็นอย่างไร ไม่กล้าจะคิด